خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو این گشاد و گره‌ها به دام فکر مبافامید نیست که عنقا برآید از پس قاف
۲
درین دیار که ماییم آدمیت نیستتو هر کجاش به بینی بگو چه شد انصاف
۳
مرا ز سنت و حرمت سه انتخاب افتادامام ساده رخ و عشق پاک و باده صاف
۴
ز علم و زهد و ورع بوی شید می آیدکجاست باده که از خود بشویم این اوصاف
صفحهٔ ۱ از ۳