خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ره نداد آن قدرم بر سر خوان تو ملککز نمکدان تو بر لب زنم انگشت نمک
۲
رستخیزی که شود زیر و زبر کار جهانچند رختم به سما باشد و بختم به سمک
۳
می‌شدم دامن ترسابچه گیرم پی کامعشق فریاد برآورد که الله معک
۴
هرکه در کعبه به اخلاص نشد خالص نیستدل ما سنگ سیاهست ولی سنگ محک
صفحهٔ ۱ از ۳