خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوخت چون شمع پای تا بسرمشد تنم جمله مایه نظرم
۲
در صبحم به روی نگشایندبر شبم خنده می زند سحرم
۳
من که بر گلبن آشیان دارمچه غم است از فنای بال و پرم
۴
پشت غمدیدگان به من گرم استغم به پیشم سنان و من سپرم
صفحهٔ ۱ از ۶