خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گل پیراهنی امیدوارمکه خوشبو سازد آغوش و کنارم
۲
من آن آسیمه صیادم درین بحرکه در دامم نمی گنجد شکارم
۳
قضا هم سنگ کوهم داده سودابه مویی برتر از او بسته بارم
۴
فشانم خوشه باران ز مژگانبه شورش ابر دشت و کوهسارم
صفحهٔ ۱ از ۳