خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد غم ز غم پیاله ستاند به یاد منصد غصه تیغ تیز کند در عناد من
۲
گردد ز شیخ و برهمنم کار بسته تردر چین ابروی تو گره شد گشاد من
۳
تسبیح و سجده از گل میخانه می کنمخاک مرادبخش برآد مراد من
۴
پروای راهب و سر زنارم از کجاستباید به بت درست بود اعتقاد من
صفحهٔ ۱ از ۲