خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم به سزا داده‌ای دل به نوا کرده‌ایاز تو پذیرفته‌ام هرچه عطا کرده‌ای
۲
جز گل و برگ رضا حاصل تسلیم نیستبیخ ستم کنده‌ای قطع جفا کرده‌ای
۳
نوبت شادی زدیم بندگی از ما نرفتشهره به داغ توایم گرچه رها کرده‌ای
۴
جفت بلا چون شدیم گرنه به روز الستما که بلی گفته‌ایم فهم بلا کرده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳