خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خلوتی خواهم و سودای سر زلف کسیدم گرمی که چراغی بفروزد ز خسی
۲
از گلم خار به دل می‌خلد افسوس که نیستپر و بالی که گریزم به شکاف قفسی
۳
شعله از قهر به بال و پر پروانه نکردآنچه از لطف کند شهد به بال مگسی
۴
غم و اندیشه مرا زود درآورد از پایپای برجاتر ازین می‌طلبد عشق کسی؟
صفحهٔ ۱ از ۲