خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چنگ خصم پاک گهر ایمن از بلاستچون دانه شرار که در سنگ آسیاست
۲
آن را که پادشاهی درویشی آرزوستبر فرق او کلاه نمد سایه هماست
۳
جز خویش را کسی بنظر در نیاوردخود بین کسی که نیست درین عهد، چشم ماست
۴
راز نهان ما چه عجب گر شود بلند؟در کوهسار درد نفس می کشی، صداست
صفحهٔ ۱ از ۲