خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در طریق زندگانی هر قدم چندین گو استپیشتر باشد بمقصد، هر که اینجا پیرو است
۲
پیش آن کو آگه از درد سر دولت بودتیشه برسر کوهکن را، به ز تاج خسرو است
۳
نیست جز با بینوایان سردرویی های خلقپشت ما گرمست، تا برتن قبای ما نو است
۴
خاکساری کن طلب پیوسته، تا باشی عزیزهست دائم در بلندی هر که روسوی گو است
صفحهٔ ۱ از ۲