خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌نیازی ساقی از مینا برون می‌آوردکو سخن زآن لعل شکرخا برون می‌آورد
۲
فجر پیچد بس که بر خود از طلوع صبح‌هارشته پنداری مگر از پا برون می‌آورد
۳
نیست راه عشق او را منزلی غیر از جنونکوچه زلفش سر از صحرا برون می‌آورد
۴
پاک شو تا محرم خوبان شوی، بنگر که آبچون سر از پیراهن گل‌ها برون می‌آورد
صفحهٔ ۱ از ۲