خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نخل امیدت به بار آه سحر می‌آوردکشت طاعت را به حاصل چشم تر می‌آورد
۲
آنچه برد از کیسه سائل خوب‌تر می‌آوردابر آب از بحر می‌گیرد گهر می‌آورد
۳
کام شیرین خواهی، آبی بر لب خشکی بزنمی‌برد گر نیشکر آبی شکر می‌آورد
۴
جمع شد چون مال، گردد مایه طول أملآری آب ایستاده، رشته برمی‌آورد
صفحهٔ ۱ از ۳