خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بارزبان نرم، نهالی که عزت آرد بار!
۲
ز سرخ رویی آتش، ترا شود روشنکه خوی تند چه مقدار خجلت آرد بار
۳
بهم فشردن دست صدف، بس است دلیلکه مالداری بسیار، خست آرد بار
۴
ز جوی آب گل آلود خوانده ام سطریکه انس بدگهر آخر کدورت آرد بار
صفحهٔ ۱ از ۲