خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میکند لطفی، ز بیرحمی بسی خونخوار ترمیزند حرفی، ز خاموشی ولی هموار تر
۲
مهربانیهای آن نا مهربان را دیده امنیست در گفتارش از دشنام بی آزار تر
۳
دیده ام گلهای صحرای جهان را یک بیکنیست از دست تهی دیگر گلی بیخارتر
۴
همرهان آه حسرت در قفا وامانده اندباری ای عمر سبک رو، میروی؛ هموارتر!
صفحهٔ ۱ از ۲