خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زورکه چو گل زود پریشان شوی ار باد غرور
۲
باد برخود کند از نعمت دنیا منعمزآن هر انگشت عسل هست چو نیش زنبور
۳
بینش آن نیست که در مال مبصر باشیخواب دیدن نشود حجت بینایی کور
۴
ریزش اهل سخا نیست جز از قوت دینگریه شمع نباشد مگر از کثرت نور
صفحهٔ ۱ از ۳