خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در زمین شوره هر دل که خواندی قابلشاین قدر تخم محبت کاشتی، کو حاصلش؟!
۲
نان خود در روز بازار قیامت پخته استچون تنور آنکس که بهر دیگران سوزد دلش
۳
خانه آبادان سائل، خانه آبادان کندتشنه سیل است، در گاهی که نبود سائلش
۴
چون جرس،گم کرده راهان گوش بر زنگ وی اندبر سر راه هدی، هر کس که میلرزد دلش
صفحهٔ ۱ از ۲