خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب ز چرک مال جهان بخش نفرتمز آلایش تعلق آن ده طهارتم
۲
از دست رفت پای، بده دست و پای سعیتن گشت همچو سرمه، بده چشم عبرتم
۳
گرد گناه، از گهرم برده آب و رنگاشک ندامتم ده و، رنگ خجالتم
۴
دستار عقل کهنه شد و، دلق تن کثیفبستان مرا، که سخت گرفته است نکبتم
صفحهٔ ۱ از ۳