خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کمی پیوسته باید بیشی خود خواستنمیفزاید روشنایی شمع را از کاستن
۲
کعبتین آسا درین دیرین بساط ششدرینقش کس تا می نشیند، بایدش برخاستن
۳
تا شوی ممتاز، در اصلاح کار خود بکوشمیدهد بر سرفرازی نخل را پیراستن
۴
زیب و زینت نیکمردان را همان نیکی بس استحسن کامل فارغست از منت آراستن
صفحهٔ ۱ از ۲