خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدنهم ز خود چون بید مجنونم، عصا خواهد شدن
۲
خضر اگر باشی، بنخل زندگانی دل مبندعاقبت آب بقا، باد فنا خواهد شدن
۳
کاسه فغفور کز آواره نخوت پر استبیصدا چون کاسه کشگول گدا خواهد شدن
۴
آنکه از کبر است سر تا پا رگ گردن چو شمععاقبت چین جبینش، نقش پا خواهد شدن
صفحهٔ ۱ از ۳