خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گوش آنکه بود بهره‌ور ز فهمیدنصدای ریختن آبروست خندیدن
۲
سفر برون برد از طبع مرد خامی‌هاکباب پخته نگردد، مگر به گردیدن
۳
ترا به سختی ایام می‌کنند آگاهکه چشم را سبب بینش است مالیدن
۴
ز بی‌دماغی خود از سلوک اهل زمانبه این خوشم که ندارم دماغ رنجیدن
صفحهٔ ۱ از ۲