خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشد از گرم رویی، نیک و بد را در بر آیینهازین رو، نیک و بد را نیز باشد رو در آیینه
۲
نباشد شاهدی بر خوبی کس، همچو اطوارشندارد به ز خود بر خوبی خود محضر آیینه
۳
ز یار دلنشینی، هر دمش باید جدا گشتننمی باشد از آن یک لحظه بی چشم تر آیینه
۴
چه نالی از کدورتهای دنیا، کان کند پاکت؛بود بیجا کند گر شکوه از روشنگر آیینه
صفحهٔ ۱ از ۲