خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیی کریم، ز فیض آب تا نمیگردیچو آفتاب جهانتاب تا نمیگردی
۲
ز شرم طاعت خود آب شو، که بی ثمر استبپای نخل دعا آب تا نمیگردی
۳
ز فیض بندگی حق نمیشوی لبریزتهی ز خویش چو محراب تا نمیگردی
۴
شکار بحر معانی نمیتوانی کرددو تا ز فکر چو قلاب تا نمیگردی
صفحهٔ ۱ از ۲