خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان در بند غم باید بخود بالیدن ای قمریکه چون نی هر دمت طوقی فتد در گردن ای قمری
۲
زبان بسته‌ای داریم و، درد ناله مشتاقیدمی از جانب ما میتوان نالیدن ای قمری
۳
مرا طوقیست در گردن، ز سرو نازک اندامیکه در بند غمش از خویش نتوان رفتن ای قمری
۴
به کیش اهل غیرت، عشق نتوان باخت با سرویکه بر گرد سر او میتوان گردیدن ای قمری
صفحهٔ ۱ از ۲