خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گاهی سری به خاطر غمناک می‌کشیدامان حسن خویش، برین خاک می‌کشی
۲
پنداشتم که سایه نخل بلند تستآن طره سیاه که بر خاک می‌کشی
۳
او هم به دام خواهش خود می‌کشد تراصیدی اگر به حلقه فتراک می‌کشی
۴
چون شعله بهر یکدمه گردنکشی ز کبرتا چند منت خس و خاشاک می‌کشی؟!
صفحهٔ ۱ از ۲