خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۶۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نتواندم بعشوه جهان کرد رهزنیاز مال کرده لذت درویشیم غنی
۲
با قامت خمیده پیران اشارتی استیعنی بود کمال بزرگی فروتنی
۳
جز خوی خوش که مانع آسیب دشمن استاز جامه حریر که دیده است جوشنی؟!
۴
در بزم یار دود، دلم ز آن بلند شدتا مهر و ماه را نگذارد بروزنی
صفحهٔ ۱ از ۲