خلوتی با یغمای جندقی
شمارهٔ ۱۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کدام باده ز مینای دهر شد به گلویمکه خون نگشت و زمژگان فرو نریخت برویم
۲
ز میر میکده تا کی کنم تحمل خوارینماند نیروی طاقت مگر ز آهن و رویم
۳
بگشت شیمه و خوی مصاحبان موافقمخالفت مشمر گر بگشت شیمه و خویم
۴
کسی که سوی ویم بود روی، پشت به من کردکسی که بود مرا پشت ایستاد برویم
صفحهٔ ۱ از ۵