خلوتی با سنایی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۱ - در استغنای طبع خویش گوید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز باده بده ساقیا زود دادمکه من خرمت خویش بر باد دادم
۲
ز بیداد عشقت به فریاد آیمنیاید به جز بادهٔ تلخ یادم
۳
به آتش کنندم همی بیم آن جامن این جا ز عشق اندر آتش فتادم
۴
بدان آتش آنجا مبادا که سوزمدرین آتش اینجا رهایی مبادم
صفحهٔ ۱ از ۷