خلوتی با حکیم نزاری
بخش ۴ - حکایت
باب یازدهم - در تمهید معذرت از گناه و کیفیّت آن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکی مرد حلّاج بودی ندیمبرافکنده بنیاد امّید وبیم
۲
نه ننگش گریبان گرفتی نه نامبه دنیا برافشانده دامن تمام
۳
نه از دار خوفش نه از تیغ باکبه دست اناالحق زده سینه چاک
۴
برآمد برین روزگاری درازبه راهی برش دیدم افتاده باز
صفحهٔ ۱ از ۱۱