خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردمِ دیدهٔ منی نورِ دو چشمِ مردمیجز تو پری کجا کند جلوه به شکل آدمی
۲
باغ و بهار مردمان گر ز گل است و یاسمینباغ و بهار من تویی ای تو بهار خرمی
۳
چون تو مسیح‌دم بتی شاید کآید از عدمروح قدس به مریمی دم زند ار به همدمی
۴
زلف سیاه اهرمن چهره بهشت جاودانوای به حال آدمی خانه کند چو گندمی
صفحهٔ ۱ از ۳