خلوتی با سنایی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی دم از علایق و طبع فلک زنیمتا کی مثل ز جوهر دیو و ملک زنیم
۲
تا کی غم امام و خلیفهٔ جهان خوریمتا کی دم از علی و عتیق و فلک زنیم
۳
دوریم از سماع و قرینیم با صداعتا ما همی سقف به نوای سلک زنیم
۴
هرگز نبوده دفتر و دف در مصاف عشقتیر امید کی چو شهان بر دفک زنیم
صفحهٔ ۱ از ۴