خلوتی با افسر کرمانی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی بیار باده که آمد بهار بازشد صحن بوستان چو عذار نگار باز
۲
ساقی به روی گل قدحی پر کن و ببخشکو اعتبار عمر که آید بهار باز
۳
گل در چمن چو شاهد ما لاله برفروختشد وقت جام باده و بوس و کنار باز
۴
در ساحت چمن بود از جنبش نسیمسنبل چو زلف لاله رخان بیقرار باز
صفحهٔ ۱ از ۲