خلوتی با وحیدالزمان قزوینی
بخش ۴۵ - صفت اتوکش
شهرآشوب کوچک
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ز دوری اتوکشباشم چو اتو میان آتش
۲
گر روی دهد گذارمش پیشمانند خم اتو سر خویش
۳
جانان چو در آتشم دهد جایمانند اتو ز سر کنم پای
۴
از پرتو آفتاب رویشپر باله بود خم اتویش
صفحهٔ ۱ از ۲