خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چنین صورت گر از آب و گلستچون بمعنی بنگری جان و دلست
۲
نرگسش خونخواره ئی بس دلرباستسنبلش شوریده ئی بس پردلست
۳
هندوی زلفش سیه کاری قویستزنگی خالش سیاهی مقبلست
۴
هرچه گفتم جز ثنایش ضایعستهرچه جستم جز رضایش باطلست
صفحهٔ ۱ از ۳