خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مراچون شدم صید تو برگیر و نگهدار مرا
۲
اگرم زار کشی میکش و بیزار مشوزاریم بین و ازین بیش میازار مرا
۳
چون در افتاده ام از پای و ندارم سر خویشدست من گیر و دل خسته بدست آر مرا
۴
بی گل روی تو بس خار که در پای منستکیست کز پای برون آورد این خار مرا
صفحهٔ ۱ از ۳