خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خنک آن باد که باشد گذرش بر کویتروشن آن دیده که افتد نظرش بر رویت
۲
صید آن مرغ شوم کو گذرد بر بامتخاک آن باد شوم کو بمن آرد بویت
۳
زلف هندوی تو باید که پریشان نشودزانک پیوسته بود همره و هم زانویت
۴
سحرا گر زانک جنینست که من می نگرمخواب هاروت ببندد بفسون جادویت
صفحهٔ ۱ از ۳