خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتستسنبلش در پیچ و ما را رشته ی جان تافتست
۲
آن دو افعی سیاه مهره بازش از چه رویهمچو ثعبان بر کف موسی عمران تافتست
۳
جادوی مردم فریب او چو خوابم بسته استزلف هندویش چرا نعلم بدانسان تافتست
۴
گر نمی خواهد که ما را رشته ی جان بگسلدآن طناب چنبری بهرچه چندان تافتست
صفحهٔ ۱ از ۳