خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بر عذار مهوشت آن زلف پر شکستچون زنگئی گرفته بشب مشعلی بدست
۲
وی طاق آسمانی محراب ابرویتپیوسته گشته خوابگه جاودان مست
۳
همچون بلال بر لب کوثر نشسته استخال لب تو گرچه سیاهیست بت پرست
۴
بنشستی و فغان ز دل ریش من بخاستقامت بلند و دسته ی ریحان تازه پست
صفحهٔ ۱ از ۳