خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طوطی چو سخن گوئی پیش شکرت میردطوبی چو روان گردی بر رهگذرت میرد
۲
جوزا چو قدح نوشی پیش تو کمر بنددو آندم که قبا پوشی پیش کمرت میرد
۳
مشک ختنی هر دم در زلف تو آویزدشمع فلکی هر شب پیش قمرت میرد
۴
کو زنده دلی تا جان در پای تو افشاندکانرا که بود جانی بر خاک درت میرد
صفحهٔ ۱ از ۲