خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش می آمد نگار بر برمگفتم ای آرام جان و دلبرم
۲
دامن افشان زین صفت مگذر ز ماگفت بگذار ای جوان تا بگذرم
۳
گفتم امشب یک زمان تشریف دهتا بکام دل ز وصلت برخورم
۴
گفت بی پروانه نتوان یافتنصحبتم را زانک شمع خاورم
صفحهٔ ۱ از ۴