خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه کرده ام که بیکبارم از نظر بفکندینهال کین بنشاندی و بیخ مهر بکندی
۲
کمین گشودی و بر من طریق عقل ببستیکمان کشیدی و چون ناوکم بدور فکندی
۳
اگر چو مرغ بنالم تو همچو سرو ببالیوگر چو ابر بگریم تو همچو غنچه بخندی
۴
چون آیمت که ببینم مرا ز کوی برانیچو خواهمت که در آیم درم بروی ببندی
صفحهٔ ۱ از ۳