خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱
مخمسات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مرغ سحر ناله ی شبگیر برآمدوز طرف چمن زمزمه ی زیر برآمد
۲
ای آنک ز ماهت خط چون قیر برآمدچون جزع تو از حقه ی تقدیر برآمد
۳
بس ناله که از جادوی کشمیر برآمد
۴
جانا بشکر خنده لبت آب شکر ریختوز زلف کژت غالیه بر برگ سمن بیخت
صفحهٔ ۱ از ۶