خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲
مخمسات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون حریفان صبوحی به چمن روی نهندچشم بر برگ گل و لالهٔ خود روی نهند
۲
زاهدان خرقه و سجاده به یک سوی نهندگوش بر زمزمهٔ بلبل خوشگوی نهند
۳
تو بجز سایه سرو و طرف جوی مجوی
۴
گل سوری دگر از چهره برافکند نقابقدح لاله شد از ژاله پر از بادهٔ ناب
صفحهٔ ۱ از ۴