خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راضیم هر چه می داری به این خواری مرادیگران را گر چنین داری که می داری مرا
۲
با جفایت هم خوشم ترک جفاکاری مکنکز تو نبود بیش از این چشم وفاداری مرا
۳
نیست با صیاد الفت بهر آب و دانه امکرده پا بست قفس ذوق گرفتاری مرا
۴
کی دهم دامان وصل او به آسانی ز دستکامد اندر دست این دولت به دشواری مرا
صفحهٔ ۱ از ۳