خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گلستان خرم است و گل ببار استولی بی یار، گل در دیده خار است
۲
چه حاصل آن گل و گلشن کسی راکه دور از یار و مهجور از دیار است
۳
به باغ ای باغبان می خوانیم چندکه ایام گل و فصل بهار است
۴
ز سرو و گل چه حظ آنرا که اکنونجدا زان سرو قد گلعذار است
صفحهٔ ۱ از ۳