خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر مصور مه من نقش تو دلخواه کشدنکشد همچو تو دلخواه، مگر ماه کشد
۲
تن من کاهی و بار غم تو کوهی، چونبار چون کوه کسی با تن چون کاه کشد
۳
تا به کی ای مه بی مهر ز هجرت شب و روزچشم من اشک نشاند، دل من آه کشد
۴
هفته ی هجر تو ای ماه نماید سالیآه ای ماه اگر هجر تو یک ماه کشد
صفحهٔ ۱ از ۲