خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دهد بلبل ز شوق روی گل جان در قفسبه که گل را در گلستان بنگرد با خار و خس
۲
نه گلم باشد تمنا نه گلستانم هوسگل مرا روی تو کافی گلستان کوی تو بس
۳
قد غیر و من چه می داند نمی داند چو اوخویش از بیگانه یار از مدعی عشق از هوس
۴
نقد جان ریزم به پای او ندانم چون کنمغیر نقد جان به چیزی چون ندارم دسترس
صفحهٔ ۱ از ۲