خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گلقدت سرو است و رخسارت گلست و کاکلت سنبل
۲
تو افزونی به حسن ای سرو و گل دانم تو هم دانیکه من هم نیستم در عشق کم از قمری و بلبل
۳
شود چون مرغ دل آزاد از دام تو کش داریبه قید زلف گه در بند و گه در حلقه ی کاکل
۴
کند هر روز و هر شب محتسب با میکشان غوغادرونش دائما چون خم ز جوش باده در غلغل
صفحهٔ ۱ از ۲