خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ای مونس شبهای تارمکه از هجرت سیه شد روزگارم
۲
بیا جانا که تا رفتی تو رفته استهم از جان صبر و هم از دل قرارم
۳
خوشا روزی که با خیل سگانشدر آن کو پاسبانی بود کارم
۴
شدم تا از سگان کوی او دوربه چشم مردمان بی اعتبارم
صفحهٔ ۱ از ۴