خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد جان پاکان در رهت از بسکه خاک ای نازنینخاک ره تو سر به سر شد جان پاک ای نازنین
۲
از کین کنی گر هر زمان قصد دل و آهنگ جانقلبی لدیک ای دلستان روحی فداک ای نازنین
۳
نگذاشت چرخ فتنه جو مالم بخاک پات روتا مردم و این آرزو بردم به خاک ای نازنین
۴
ز اندوه درد خویشتن با تو نمی گویم سخنترسم شوی ز اندوه من اندوهناک ای نازنین
صفحهٔ ۱ از ۲