خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ستم گری که جفا کیش اوست دل بربایدندانم ار به وفا خو کنند چه فتنه نماید
۲
بتی که با همه کین عالمیش عاشق و حیرانخدا نکرده چه خواهد شد ار به مهر گراید
۳
چو عمر رفت و وعیدم به قتل داد دریغافزودم انده دیگر که عهد بست و نپاید
۴
مرا ز پای درآورد و دل خورم که ندانمپس از هلاک من آیا غم تو با که برآید
صفحهٔ ۱ از ۳