خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گسستن کی توانم زان دو گیسوکه بستم صد هزارش دل به هر مو
۲
سر شکم آبرو برد ای دریغاکه ناید باز آب رفته در جو
۳
نخواهد ماند دل در دست یک تنکمان و تیر آن مژگان و ابرو
۴
به چهر لاله گونت خال مشکیندر آتش رفته گویی طفل هندو
صفحهٔ ۱ از ۳